© Andrii Ovod
Zespół Lekarzy bez Granic przygotowuje się do transportu pacjentów przy użyciu pociągu medycznego.

Ukraina: potrzeby medyczne w małych miasteczkach są duże i różnorodne

Piotr Michałowski to lekarz anestezjolog, który po raz pierwszy pracował z Lekarzami bez Granic w terenie w 2003 roku. Od tego czasu pracował między innymi w Nigerii, Syrii czy Jordanii. Teraz opowiedział o swoim doświadczeniu w Ukrainie.

Spędziłem w Ukrainie około sześciu tygodni, głównie w rejonie Donbasu, blisko linii frontu. Czasem od strefy walk dzieliło nas tylko 40 kilometrów.  

Pierwszą cechą człowieka, który decyduje się na pracę z Lekarzami bez Granic musi być elastyczność. Szybko reagujemy na pojawiające się potrzeby, żeby nasze działania przynosiły realne wsparcie, dlatego nasze plany często się zmieniają.  

Naszym głównym zadaniem na miejscu było ustalenie potrzeb w szpitalach na wschodzie Ukrainy. Jeździliśmy, żeby popatrzeć, wejść w zespół i przekonać się czego lekarze naprawdę potrzebują. Odwiedzaliśmy głównie szpitale w mniejszych miejscowościach, które mogłyby reagować w sytuacji napływu dużej liczby rannych pacjentów. Na tych obszarach pozostały często jedynie szkieletowe zespoły, ponieważ przez wojnę wiele osób zdecydowało się wyjechać. Ci, którzy zostali, kierują się różnymi powodami. Niektórzy mają ogromne poczucie misji. Są osoby, których rodzice nie chcą lub nie mogą wyjechać, a oni z kolei nie chcą zostawić swoich starszych rodziców.  

Piotr Michałowski to lekarz anestezjolog, który po raz pierwszy pracował z Lekarzami bez Granic w terenie w 2003 roku. Od tego czasu pracował między innymi w Nigerii, Syrii czy Jordanii. W 2022 roku pracował w Ukrainie.
Piotr Michałowski to lekarz anestezjolog, który po raz pierwszy pracował z Lekarzami bez Granic w terenie w 2003 roku. Od tego czasu pracował między innymi w Nigerii, Syrii czy Jordanii. W 2022 roku pracował w Ukrainie. Na zdjęciu Piotr Michałowski prowadzi wykład dla zespołu szpitala w Ukrainie. 

Na początku na pytanie „Czego wam potrzeba?” słyszymy zazwyczaj, że wszystko jest. Dlatego trzeba umieć nawiązać relację, zbudować zaufanie, po prostu spędzić z zespołem trochę czasu. Dopiero wtedy zaczynamy widzieć braki i potrzeby, a rozmowy z naszymi ukraińskimi kolegami pokazują, jak możemy wesprzeć wiedzą o opiece nad chorymi w strefie działań wojennych (w tym Lekarze bez Granic mają duże doświadczenie). Fakt, że płynnie mówię po rosyjsku okazał się niebywale pomocny. Mogłem jednocześnie przeskoczyć barierę językową i kulturową (studiowałem medycynę w Polsce pod koniec lat 70-tych). To ich bardzo otwierało. Kiedy zaczynaliśmy rozmawiać, przepraszałem, że nie znam ukraińskiego, ale to nigdy nie był problem.  

Szpitali i lekarzy w Ukrainie nie brakuje. Ale potrzeba bardzo konkretnego zaopatrzenia medycznego i wiedzy, żeby móc reagować na napływ dużej liczby rannych pacjentów. 

W szkołach medycznych w Europie z reguły rzadko uczy się ludzi, jak radzić sobie z ranami z broni palnej, ranami odłamkowymi. A my, Lekarze bez Granic, mamy do zaoferowania blisko 50 lat doświadczenia w działaniach medycznych prowadzonych w strefach działań zbrojnych. I dzielimy się tą wiedzą. Szkolimy personel medyczny z tego, jak zorganizować izbę przyjęć i triaż, czyli system sortowania medycznego pacjentów potrzebny wtedy, gdy pojawia się duża liczba rannych jednocześnie. Opowiadamy, jak stabilizować chorego. Prowadzimy szkolenia z chirurgicznych technik kontroli urazów („surgical damage control”). 

Inna potrzeba to oczywiście odciążenie szpitali przyfrontowych. Od początku kwietnia Lekarze bez Granic to robią, transportując pacjentów specjalnym pociągiem medycznym, zaadaptowanym przez nasze zespoły. Obecnie jesteśmy w stanie zapewnić w pociągu opiekę na poziomie intensywnej terapii. Mamy także własne karetki, którymi przewozimy pacjentów z małych szpitali do Dnipru i dalej na zachód.  

W trakcie swojego pobytu najczęściej widziałem pacjentów z ranami odłamkowymi. Ale potrzeby medyczne, zwłaszcza w małych miasteczkach, są duże i różnorodne. Ludzie nie przestali chorować, bo jest wojna.  

Tak o swoim pobycie z zespołem Lekarzy bez Granic w Ukrainie opowiadał Piotr Michałowski.  

Piotr Michałowski to lekarz anestezjolog, który po raz pierwszy pracował z Lekarzami bez Granic w terenie w 2003 roku. Od tego czasu pracował między innymi w Nigerii, Syrii czy Jordanii. W 2022 roku pracował w Ukrainie.  

News

Wiem, że pomogłem ludziom, którzy naprawdę tego potrzebowali [WYWIAD]

Więcej

Ukraina: w drodze z zespołem medycznym  

Więcej

Afganistan: 24 godziny na ostrym dyżurze

Więcej
W trakcie działań humanitarnych zespoły Lekarzy bez Granic zawsze mają na sobie białe kamizelki wyraźnie oznaczone logotypem Lekarzy bez Granic (Médecins Sans Frontières). Grecja, 2022

Grecja: pierwsza pomoc medyczna na wyspie Samos

Więcej

Lekarze bez Granic: Raport z Działań za 2021 rok

Więcej
W Ukrainie Lekarze bez Granic współpracują z setkami wolontariuszy, organizacji społecznych i nieformalnych grup

Ukraina: robimy to razem!

Więcej
W obozie Gomgoi ludzie wspólnie gotują posiłek. Wcześniej przynieśli wodę i zebrali drewno, a Lekarze bez Granic rozdystrybuowali jedzenie. Sudan Południowy, 2022

Sudan Południowy: ludzie najbardziej martwią się brakiem żywności 

Więcej
Ludzie zmuszeni do ucieczki przez konflikt mają w obozie dla osób przesiedlonych w Gorom Gorom w regionie Sahelu w Burkina Faso utrudniony dostęp do wody, żywności i opieki medycznej.

Burkina Faso: niebezpieczna sytuacja uniemożliwia ludziom dostęp do opieki zdrowotnej 

Więcej
Kobieta trzyma swoje dziecko przed popołudniową kontrolą w szpitalu Dupti w rejonie Afar. Etiopia, 2022

Etiopia: nasila się kryzys żywnościowy w regionie Afar

Więcej
Dzieci bawią się w obozie dla uchodźców Bidibidi. Uganda, 2017

Uchodźca jako dziecko, pracownik Lekarzy bez Granic jako dorosły – Moses Soro opowiada swoją historię 

Więcej

Światowy Dzień Uchodźcy: między morzem a pustynią 

Więcej
Issuf, mediator kulturowy, niesie zestawy z artykułami do higieny osobistej przygotowane dla migrantów. Niger, 2022

Niger: nieludzkie traktowanie migrantów wypychanych z Algierii i Libii

Więcej

Ukraina: kliniki mobilne w Dnieprze i Zaporożu 

Więcej
Zdjęcie archiwalne. Republika Środkowoafrykańska, 2020

Republika Środkowoafrykańska: Lekarze bez Granic potępiają zabójstwo pracownika

Więcej
Personel ośrodka leczenia eboli w Wanagata dezynfekuje swój sprzęt ochronny, Mbandaka. Demokratyczna Republika Konga, 2022 Zdjęcie: MSF

Demokratyczna Republika Konga: nowe zagrożenie ebolą

Więcej
Helmer Charris z ramienia Lekarzy bez Granic pracował w Panamie od grudnia 2021 do marca 2022. Panama, 2022

Panama: przemoc wobec migrantów na granicy z Kolumbią

Więcej