Strefy Gazy: na północy nie ma już nic
Caroline Seguin, koordynatorka ds. sytuacji kryzysowych Lekarzy bez Granic, opowiada o sytuacji w północnej Gazie.
Zawieszenie broni w Strefie Gazy zostało wprowadzone w życie 19 stycznia, po 15 miesiącach wojny. Zespoły Lekarzy bez Granic są teraz w stanie dotrzeć do północnej części Strefy, która wcześniej była oblężona przez siły izraelskie. Sytuacja na miejscu jest przerażająca. Więcej opowiedziała nam w rozmowie Caroline Seguin, pracowniczka Lekarzy bez Granic.
Jaka jest sytuacja na północy?
Caroline Seguin: W północnej części kraju poziom zniszczenia jest całkowity, to płaski teren. Nigdy w życiu nie widziałam czegoś podobnego. Nasi palestyńscy koledzy nie są już w stanie rozpoznać swoich dzielnic, niektórzy byli w szoku, inni dosłownie się załamali.
Już w mieście Gaza byliśmy zszokowani poziomem zniszczenia, ale potem pojechaliśmy na północ do Dżabaliji i nie mogliśmy wydobyć z siebie ani słowa. Tam już nic nie ma. Wszędzie tylko ruiny i zapach śmierci z powodu ciał wciąż uwięzionych pod gruzami.
Jaki jest stan systemu opieki zdrowotnej?
W północnej części Strefy nie ma już systemu opieki zdrowotnej. Szpital Kamal Adwan został zrównany z ziemią, a szpitale Al Shifa, Al Awda i Indonezyjski są poważnie uszkodzone i działają tylko częściowo. Byliśmy całkowicie zszokowani widząc, że w Szpitalu Indonezyjskim każdy sprzęt medyczny wydawał się być celowo zniszczony. Został roztrzaskany na kawałki, jeden po drugim, aby upewnić się, że żadna opieka medyczna nie będzie już mogła być świadczona. Należy zapytać, jaka jest motywacja takiego działania? Te urządzenia zostały stworzone, aby ratować ludzkie życie – matek, ojców, dzieci. Stan tych szpitali jest druzgocący.
Obecnie dostępna opieka medyczna jest w dużej mierze niewystarczająca w porównaniu z potrzebami setek tysięcy ludzi mieszkających na tym obszarze. Na przykład w północnej Gazie i w mieście Gaza jest łącznie tylko sześć łóżek intensywnej opieki pediatrycznej – przed wojną było ich 150. Liczba łóżek szpitalnych dla pacjentów spadła z 2000 do 350.
Co z sytuacją zaopatrzeniową?
Przepływ niezbędnych dostaw poprawił się od czasu zawieszenia broni, ale poziom potrzeb jest tak wysoki, że ludziom wciąż brakuje podstawowych artykułów. Zapotrzebowanie na żywność, wodę, namioty i materiały do budowy schronień na tym obszarze pozostaje krytyczne. Niedobory wody są prawdziwym wyzwaniem, biorąc pod uwagę wysoki poziom uszkodzeń instalacji wodnych oraz fakt, że znajdują się one w niedostępnych miejscach w strefach buforowych. Nasze zespoły rozpoczęły działania związane z transportem wody w Dżabaliji i Bajt Hanun oraz naprawiają uszkodzone odwierty, ale jest to rozwiązanie tymczasowe i niewystarczające w stosunku do potrzeb.
Problem polega na tym, że z powodu wojny przekierowaliśmy nasze działania na południu i teraz potrzeba czasu, aby przenieść je na północ.
Po czterech tygodniach od wprowadzenia zawieszenia broni nadal nie widzimy masowej skali pomocy humanitarnej potrzebnej w północnej Gazie. Społeczność humanitarna nie jest w stanie zapewnić niezbędnych usług ludziom, którzy pilnie potrzebują wsparcia humanitarnego i medycznego. Zarówno Izrael, jak i podmioty międzynarodowe muszą pilnie zapewnić dostawy niezbędnych zasobów, takich jak schronienie i żywność, oraz zwiększyć możliwości ich dystrybucji.
Jaka jest obecnie rzeczywistość ludzi w północnej Gazie?
Ludzie żyją w tragicznych warunkach. Próbują osiedlić się najlepiej jak potrafią na ruinach swoich domów, ale jest to niezwykle trudne. Zimowa pogoda oznacza, że ludzie muszą stawić czoła bardzo niskim temperaturom, ulewnym deszczom i silnym wiatrom, a nie mają nawet ścian wokół siebie, aby się chronić. Nie mają dostępu do opieki zdrowotnej, przyzwoitych warunków mieszkaniowych ani wody.
Jednak warunki, z jakimi musieli się zmierzyć podczas 15 miesięcy wojny, będąc przesiedlonymi i mieszkając w namiotach, były jeszcze gorsze. Po tych trudach ludzie muszą powrócić do bliskich i chcą pozostać i odbudować swoje życie. Wielu z nich nie ma zamiaru wyjeżdżać. Niezbędne jest zapewnienie spójnego i bezpiecznego dostarczania pomocy humanitarnej ludziom, którzy doświadczyli niewyobrażalnej traumy.
